Yalnız ve ağlamaklı zamanları terkeder gibi
Çaresiz hücrelere deniz kokusu zerkeder gibi
Her defasında umudun büyüsünü farkeder gibi
Tutundum düşmeden ellerine beraber gibi
Reklam
Kuytularca bekletilen hisler gibi
Apaçık ortadayken gizler gibi
Kavi bir delili bekler gibi
Umutla doldurdum içimi misler gibi
“Kendimi acıklı bir kitabı okuyan biri gibi hissediyorum. Nasıl biteceğini bilirsiniz ama bunu bilmek, her şeyi mahvetmektense merakınızı kamçılar ve devam etmenizi sağlar. Küçük bir çocuğun elektrikli treninin hızını her seferinde biraz daha arttırışını izleyip trenin virajlardan birinde raydan çıkmasını bekleyişi gibi.”
Bir düşünceyi iki zıt ucuyla düşünebiliyorsan ve tüm zıtlıklarını hesaplayabiliyorsan ancak o zaman gerçekten anlayabilirsin. Fikrin bir ucunda durmak sadece dengeyi bozar, o fikri öldürür. Fanatiklerin sorunu da budur, öldürürcesine inandıkları fikre sadakatleriyle ihanet ederler aslında. Ortada durmayı beceremiyorsan fikri öldürürsün.
" Belki "...
Bu kelime umuda giden yolun ilk basamağı değil miydi ?
Reklam