Bir âna muhtacım tek bir ânım olmalı acımı unutacak. Aldığım nefes, bulunduğum yer bana yük olmamalı artık. Attığım adımdan nefret etmemeliyim ya da yürüdüğüm yoldan. Gidiyorsam gitmeyi kalıyorsam kalmayı, her ne yapıyorsam onu sevmeliyim. Esasen buna muhtacım sanırım. Sevmeye. Yeniden benim de bi kalbim var diyebilmeliyim hem de sevebilen, ürkmeyen, arınmış. Muhtaç hissediyorum, aciz, yapayalnız ve çaresiz.