Hamlet'e boş övgülerine gelince..
Bir oyun, bir gençlik hevesi say bunları.
Bir menekşedir açmış erkenden, bahar günü,
Açmış ama sürmez; tatlıdır, ama solar gider,
Bir anlık güzel bir koku, hepsi o kadar.
Hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiş, peşinden koşmak, erişmek, sahip olmak arzusu vermemişti. Etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamış, bu yalnızlığın gururu içinde memnun olmaya çalışmıştı. Şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir şiddetle istiyordu. Fakat niçin bu istek imkansızlıkla beraber gelmişti?