Mehmet Selvi
@Mehmettuna
Reklam
Bir yüz gördüm bin surette ve bir yüz gördüm tek surette yakalanmış gibi.
Bir yüz gördüm, parıltısın altındaki çirkinliği seçebiliyordum ve bir yüz gördüm, ardındaki güzelliği görmek için parıltısını kaldırmak zorunda olduğum.
Hiçlikle kırışmış yaşlı bir yüz de gördüm, her şeyin kazandığı kırışıksız bir yüz de.
Yüzleri bilirim, bilirim bakmayı gözlerimin ördüğü, gerçeğin saklandığı tülün ardına.
Her şey tamam olsun, kendimi daha az yalnız hissedeyim diye, benim için artık, idam günümde seyircilerin çok kalabalık olmasını ve beni nefret çığlıklarıyla karşılaşmalarını istemekten başka bir şey kalmamıştı geriye.
Ben hiçbir şeyi olmayan bir adam gibi görünebilirdim. Ama kendimden emindim herşeyden emindim,onun olduğundan daha emindim; hayatımdan, yaklaşmakta olan ölümden. Evet, elimde bir tek bu vardı benim. Ama hiç değilse bu gerçekliğe tutunuyordum ve bu beni ayakta tutuyordu.
...Başkalarının ölmesinin, bir annenin sevgisinin ne önemi vardı, onun Tanrısından, seçilen hayatlardan, yazgılardan bana neydi, değil mi ki beni ve benimle birlikte, onun gibi bana kardeşlerim olduklarını söyleyen milyarlarca ayrıcalıklıyı da tek mukadder ecel gelip bulacaktı. Anlıyor muydu, acaba anlamış mıydı? Herkes ayrıcalıklıydı. Zaten sadece ayrıcalıklılar vardı. Öbürlerini de bir gün mahkûm edeceklerdi. Kendisi de, o da mahkûm edilecekti.