1453 yılına dek Osmanlı hanedanı aslında sadece eşitler arasında birinci (Lat. primus inter pares) idi, yani Osman ve oğullarının mutlak bir hâkimiyeti söz konusu değildi. Gücü kendileriyle birlikte hareket eden Evrenonsoğulları, Turhanoğulları ve Malkoçoğulları gibi akıncı aileleriyle paylaşmaktaydılar ve bunlar Osmanlı ailesinin emir eri değil, silah arkadaşlarıydı. Orta Asya göçebe topluluklarının "nöker," Romalıların comitatus, Almanların druhtiz dedikleri bu silah arkadaşlarıyla liderleri Osman arasında karmaşık bir devlet mekanizmasının dayattığı bir hiyerarşiden ziyade saygıya dayalı kişisel bağlar vardı ve bu bağların bir nesilden ötekisine geçmesi ancak karizmatik liderliğin sürdürülebilmesiyle mümkün kılınırdı.