Tabii ben en çok trenleri severim. Uçaklar da güzel, bulutların kucağında gidersin. Gemilerle dalgaları yararsın, peygamber gibi.
Reklam
Uzaktan bakınca, renklerden, lekelerden ve ışıktan ibaretti kainat. Anlam denen yük, yaklaştıkça ağırlaşıyordu. Bense ne uzaktan bakmanın ferah fahur saadetini ne de yeterince yaklaşmanın semih ferasetini yaşayabiliyordum. Nerede duracağımı da nereye bakacağımı da bilmiyordum. Buydu işte kadim trajedim, belki esas ısdırabı da bu yüzden duyuyordum.
Yaşadığımız yer küçüldükçe yavaşlıyor muydu adımlar? Hatta belki zaman bile.
Haklının sesine tahammül etmek, haksızın zırvasını dinlemekten zordu.
Herkes kendini sahibi, en azından parçası addetmeyi beceriyordu da, sanki bir ben, bu dünyaya geçerken uğramıştım.
Reklam