MeLeK
@Melekhoca
-1
Şu anda okuduğu kitap
Ve boş bir terazi ibresinin iki taraftan birine meyletmesi için kefelerden birine hayatın ilâve edeceği meçhul yeni ağırlığı bekleyerek binnefis' yaratılışların gizli akıntısına ve esrarlı oluşuna kendimi bıraktım. Durmanın ve beklemenin ileri atılmadan daha müthiş bir kuvvet oldukları anları bilirim.İkimizin de birbirimizi istemeyerek hicvettiğimize aldırmadan bekledim.
"Düşün ki her an ben değişiyorum, her an sen değişiyorsun, buna rağmen birbirimizi nasıl tanıyabiliyoruz? Bu kaçan benliklerimizi birbirimizde aramak tecessüsü olmasaydı bir saniye konuşabilir miydik?"
Sesi çocukluğumdan beri alıştığım sesler arasında kendine çabucak bir yer buluyor ve ötekilerle kaynaşıyordu. Yüzü bir dost yüzü gibi, kendimize ait birçok hatıraların içindeki insanî şekillerin müphem albümüne kolayca giriyordu. Hakikat da şudur ki, ben, bilmeyerek bu kadınla senelerden beri dost yaşamışım; aynı heyecanları aynı günde beraber geçirmişiz…O benim kitaplarımı okumamış olsaydı bile, birbirine benzer şeraitin merkezinde yaşayanlar arasındaki gıyabî dostluk alâkasını içimizde taşıyoruz ve günün birinde, bu insanlardan biri karşımıza çıkınca onunla müşterek hatıralara malikmişiz gibi kendimize yakınlığını hissediyoruz.
Tavuk kesmezsiniz, değil mi?
- Öyle anlarınız olabilir ki adam öldürebilirsiniz.
- Belki.
- Muhakkak. Bundan başka her gün azar azar birini öldürdüğümüz de muhakkaktır. Ve bu "biri" en sevdiğiniz insandır.
Güzel bir kaçış cümlesi:))
Daha çok vaktimiz var. Belki bütün bir hayat, degil mi? Benden ayrılmayacaksınız değil mi?
- İstikbale hükmetmeğe kalkmayalım. Yarın mademki doğmamıştır, yoktur. Hiç üzerinde bütün tahminlerimizin kıymeti de hiçtir.