instagram.com/huzurkitap20?ig...
Sanki bir yerlere sıkışmış kalmışım da çıkmak için çırpınıyor gibiyim.
Fazlalıkmış gibi hissettim ve susmayı
seçtim.
Kimsenin seni anlamadığı zamanlarda sessiz kalmak daha iyidir.
Bugün bir arkadaş daha benden kitap tavsiyesi istedi. Kitapla alakası olmayan ve bunu gizlemeyen tek kullanıcıdan kitap tavsiyesi istediğinin tabiki de farkında değildi. Bende kitaplarla bir alakam olmadığını uygun bir dille anlattım. Diyorumki bana şöyle birkaç şekilli şüküllü kitap söyleyin de tavsiye isteyen olursa hebele hübele etmeyeyim 😀
Travma geçirmiş çocukların, yetişkinlerin davranışlarını yanlış yorumlamasına neden olabilecek yeniliklere karşı verdikleri bazı tepkiler neler olabilir?
Ne yaşarsam yaşayım… İçimde ne fırtınalar koparsa kopsun, ne kadar kırılıp yorulursam yorulayım; gece olduğunda her şey yavaşça susuyor. O hafif loş ışığın altında elimde bir kahve ve dizlerimin üzerinde bir kitapla, sanki dünyanın bütün yükü omuzlarımdan biraz olsun eksiliyor.
Gündüz herkese güçlü görünmeye çalışıyorum belki ama geceleri sadece kendim olabiliyorum. Sayfaları çevirdikçe içimde susturduğum duygular konuşmaya başlıyor. Bazı cümlelerde kendimi buluyorum, bazı satırlarda ise kimseye anlatamadığım yaralarımı.
Kitaplar benim için sadece bir kaçış değil… Karanlığın tam ortasında yanan küçük bir ışık gibi. İnsanların anlamadığı yerlerde onlar beni anlıyor sanki. Bu yüzden gece okumayı seviyorum; çünkü gecenin sessizliği ruhuma dokunuyor. O anlarda ne kadar kırılmış olursam olayım, bir kitabın arasında kendimi yeniden toplamayı öğreniyorum. Ve belki de en çok o saatlerde, gerçekten “ben” gibi hissediyorum.