Melek nur Ay
@Meleknur_
instagram.com/huzurkitap20?ig...
Sanki bir yerlere sıkışmış kalmışım da çıkmak için çırpınıyor gibiyim.
Kimsenin seni anlamadığı zamanlarda sessiz kalmak daha iyidir.
Şu anda okuduğu kitaplar
Lou Andreas-Salomé'nin Fenitchka adlı kısa romanı, aşkı, özgürlüğü ve kadın kimliğini dönemin toplumsal kalıpları üzerinden sorgulayan zarif bir eser. Hikâye, genç ve bağımsız bir kadın olan Fenitchka ile onu anlamaya çalışan insanların etrafında şekillenir.
Salomé, karakterlerinin iç dünyasını büyük bir incelikle işlerken, aşkın sahip olmak mı yoksa anlamak mı olduğu sorusunu da okura bırakır. Kısa olmasına rağmen düşündüren, insan ilişkilerine farklı bir pencereden bakmayı sağlayan etkileyici bir klasik.
"Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktıkları düşüncelerle hatırlanır. Fenitchka da onlardan biri.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Şato, insanın bir yere ait olmaya çalışırken nasıl görünmez duvarlara çarptığını anlatan ağır ama etkileyici bir romandır. Hikâye tamamlanmamış olsa da atmosferi ve verdiği his yüzünden dünya edebiyatının en önemli eserlerinden biri kabul edilir.
Kitabın en sevdiğim yanı, bağırmadan derinleşebilmesi oldu. Büyük olaylar anlatmıyor belki ama insanın içindeki kırgınlıkları, yalnızlığı ve sustuğu şeyleri çok iyi anlatıyor. Özellikle mektup havasındaki anlatım bana kendimi birinin posta kutusunda unutulmuş bir duygu gibi hissettirdi.Bu kitap bende sakin ama uzun süre geçmeyen bir his bıraktı. Herkese hitap etmeyebilir ama iç dünyasında uzun uzun dolaşmayı seven biriyseniz, size de dokunabilir.
Kitap Prospero’nun ihanete uğrayıp kızıyla birlikte bir adaya sürülmesi ve yıllar sonra büyü gücüyle düşmanlarını adaya getirerek onlarla yüzleşmesi anlatılıyor. Olaylar ilerledikçe intikam yerine affetmeyi seçtiğini görüyorum.
Ben bu eseri, kısa ama etkili bir yüzleşme hikâyesi olarak değerlendiriyorum. Prospero’nun değişimi bana göre eserin en önemli noktası; çünkü güce sahip olmasına rağmen affetmeyi seçmesi güçlü bir mesaj veriyor. Genel olarak, insanın iç çatışmalarını ve değişimini anlatan bir eser.
Puan vermedi·
Beğendi
Bu kitabı elime aldığımda bir şeyler öğrenmeyi değil, bir şeyleri hatırlamayı bekliyordum. Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey yeni bilgiler değil; zaten bildiği ama unuttuğu gerçeklerin ona yeniden fısıldanmasıdır. Sayfalar ilerledikçe şunu fark ettim: Bu kitap bana hayatı öğretmiyor, bana kendimi geri veriyordu.
Kitap boyunca en çok hissettiğim duygu “aceleden kurtulma” oldu. Sürekli üretmeye, güçlü görünmeye, dayanıklı olmaya zorlanan bir dünyada yaşarken, hiçbir şey yapmadan yatağa uzanıp tavanı seyretmenin bile ne kadar kıymetli olduğunu hatırlattı bana. Meğer dinlenmek tembellik değilmiş; doğru tempoyu kurabilmekmiş.
Ben çoğu zaman yorulduğumu kabul etmeden yürümeye çalıştığımı fark ettim.
Okurken şunu da düşündüm: Hareket etmeyen bir bedenin zihni de sıkışıyor. Kitap bana sadece durmayı değil, aynı zamanda yürümeyi de öğretti. Hayatla temas etmek, onu sadece düşünerek değil, gerçekten yaşayarak mümkün oluyor.
Kendime verdiğim söz şu oldu: Daha çok hareket edeceğim, daha çok hissedeceğim, daha az erteleyeceğim.
Bazı bölümlerde kendimle yüzleştim. “İyiyim” demeyi ne kadar sevdiğimi fark ettim. Güçlü görünmek için içimin sesini bastırdığım çok olmuş. Oysa insan bazen güçlü değilken de konuşabilmeli. Kitap bana, duyguları saklamanın değil, onları tanımanın güç verdiğini hissettirdi. Üzgünken üzgün olduğumu kabul etmek, özlerken inkâr etmemek… Bunların zayıflık değil, insanlık olduğunu gördüm.
İlişkilerle ilgili satırlar özellikle durdurdu beni. Herkesi ciddiye almanın, herkese cevap vermenin ve sürekli şikâyet etmenin aslında hem beni hem başkalarını yorduğunu fark ettim. Paylaşmakla yük olmak arasındaki çizgiyi düşünmeye başladım.
Artık şunu daha net görüyorum: Her savaş benim savaşım değil, her söz benim cevabım olmak zorunda değil.
Kitabın bana kattığı en
