Bəlkə də bezmisən,
bəlkə bu, düzdür.
Qorxuram həsrətin həqiqətindən.
Məni məhrum elə haqlısansa sen,
Ömrümün ən əziz səadətindən.
Bəşər çoxdan bilir, mən niyə deyim,
Vüsal əziz olur hicran zamanı,
Bilirəm, duyuram dağıdacaqsan
Könlümün zədəli ehtimalını.
Nə könlün ağlayır,
nə rəhmin gəlir,
Bəlkə də dünyadan bir insan gedir.
Bu, ölümlə
həyat çarpışmasıdır:
İkisi çarpışır,
imtahan gedir.
Mənə çox
yad idi bu sızıltılar,
İndi hakimidir onlar könlümün.
Dağıt başdan-başa yaşanılmamış
Üstünü,
altını
axmaq ömrümün.