Melih
@MelihW
Yeniyim takip edebilirsiniz aktif olarak kullanıcam
Uzun uzun burnumu çektim.
"Önemi yok, onu öldüreceğim!"
"Ne diyorsun sen küçük; babanı mı öldüreceksin?"
"Evet yapacağım bunu. Başladım bile. Öldürmek, Buck Jones'un tabancasını alıp güm diye patlatmak değil! Hayır. Onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek... Ve bi gün büsbütün ölecek."
"Bu küçücük kafada ne büyük bir hayal gücü!"
Elinize alıyorsunuz ve bir anda Zézé nin yaşamının tam merkezinde buluyorsunuz kendinizi... Onu yazanın yüreğinde yirmi yıl sır gibi açığa çıkmayı beklemiş, on iki günde satırlarda kendine yer bulmuştur. José, sevgili José... Sen gerçek bir güneşsin. Kalplerimizi ısıttın. Bu kitap "günün birinde acıyı keşfeden küçük bir çocuğun öyküsüdür."
Acı, bu dünyada kesfedilebilecek en yaralayıcı şeydir. İnsanı insan yapan. Hem bu kadar sarsan, hem böylesine yürek burkan bir şey, nasıl oluyor da bizi bir anda büyütebiliyor. Bir çocuğu artık çocuk olmaktan alıkoyan, onun içindeki kuşları öldüren, ona gerçeğin zehirini altın tabakta sunan şeydir o.
Evet,içinden hiç çıkmak istemeyeceğim bir öyküydü bu. Birden çocuk oldum Zézé'yle. Onunla tekrardan nedensiz niçinsiz, saçma olup olmadığına bakmadan hayaller kurdum. Onun dostu Şeker Portakalı'ydı benimki de Kırmızı Elma ağacımdı. Birden çocukluğumda kendiminde nasıl o ağaca gönülden bağlı olduğumu, onu gerçek yuvam olarak gördüğümü ve sık sık ona dert yandığımı, her şeyde ona sığındımı hatırladım.
Hem sonra Portugası vardı Zézé'nin... O Portugasını kaybederken ben de eskiye döndüm ve kaybettiklerimi hatırladım. İnsanın dostu, sevdiği, yani yüreğini açtığı kişi onun bir zaman sonra yaşama sebebi haline geliyor, ona büyük bir sevgiyle bağlanıyor. Sonra onu kaybetmek... Zézé onu kaybettiğinde şöyle demişti "yaşamaya mahkum ettiler beni..." Yaşamak yalnızca zorunluluk haline gelebiliyor.
O bahsettiğimiz şey,acı, insanı altı yaşında bile koca bir yaşayan ölüye çevirebiliyor. Yine de nefes aldığımız sürece bir umut var demektir.
Okumanızı ve bu acıyı hiç değilse okuyarak paylaşmanızı tavsiye ederim. Vasconselos'un da çocukluğuna ışık tutan bir eser.
Hem belki önceleri sizin de "Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili
Fareler ve İnsanlarEdebiyat
Görüşüm;
Etkileyici bir eserdi. Özellikle sonunu böyle beklemiyordum. George’un Lennie’ye her şeye rağmen yine sahip çıkacağını düşünmüştüm. Aslında bir çok farklı açıdan ele alınabilir bu eser. George Lennie’ye iyilik yapmış diye düşünen de çıkabilir, kötülük yapmış diye düşünen de olabilir.Her şeye rağmen yine de Lennie böyle bir sonu hak etmiyordu bence.
Lennie karekteri Yeşil Yol filmindeki John Coffey karekterini anımsattı bana. Sevme ve sevilme eksikliği, yalnızlık korkusu, değersizlik hissi karekterler de çok iyi vurgulanmış. Zaten biz insanların da en büyük eksiklikleri bunlar değil mi ?
Diğer taraftan Candy’nin köpeğinin öldürülmesine izin vermesi, Slim’in doğan yavruların dördünü boğmasıyla ilgili cümleleri okurken biraz kızdım. Ama hayatın gerçek tarafını vurgulamak için güzel cümlelerdi bunu da kabul ediyorum. Ama her ne kadar kabul ettiğimi söylesem de ben her zaman son ana kadar yapılabilecek bir şeyler olduğuna inananlardanım. Yani ben olsam kalan beş yavru için dördü feda etmezdim. Ya da yaşlı köpeğimi sonuna kadar korurdum.
Sonuç olarak kesinlikle okuyun.sevgiler :)
!!SPOİLER İÇERİR!!
Eveeett kısa ve bir o kadar anlamlı güzel bir yolculuğun sonuna geldık. inanılmaz betimlemelere sahip bir solukta okunan okunabilecek... Fareler ve ınsanlarda da hep bır hayal durumu var farelerin kovalaması kokusunu almaya çalışması gibi biz insanlarda ekmek parası kovalıyoruz, meslek, aile bulundugumuz yer vb. bunları sürekli hayal kuruyoruz. Bu kıtapta iki ana karakterımız George ve Lennıe nın hayalleri var. ufak tefek, çevik, sert hatlara sahip akıllı karekterımızin, George ve iriyrı çirkin bir yüze sahip Lennıe nın de hayelleri var bu hayalı gercekteştırmek için bellı bır miktarda paraya ıhtıyacları var. Bunun için bir çiftlıkte yaşamlarını sürdürmeye