Bercestemelike
@MelikeGrgl
هيچ
AEÜ - Türk Dili ve Edebiyatı
Ankara
26 Ekim
23 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Konuşsam anlar mısın? Lisanım yaralı, lehçem yok.
Peki ya sussam duyar mısın?
Başka kelimem yok..! Bir şey söyle bana
cümlesi olmayan, el değmemiş
Rüzgar kadar sessiz.. Bir ürperti kadar nahif..
Öyle bir şey ki,
Bir ucu maviye değsin, bir ucu kalbime..
"Sevgili kalbim! Neden hâlâ apartman boşluğunun gün ışığı görmeyen penceresinden kuş sesleri beklersin?"
En ummadığın keşfeder esrâr-ı derûnun
Sen herkesi kör âlemi sersem mi sanarsın
(Hiç ummadığın kişi gönlündeki sırları bilir
Herkesi kör, tüm insanları sersem mi sanıyorsun.)
Bazen hayat çekilmeyecek bir hâl alıyor.
Sanki tüm olumsuzluklar ard arda dizilip bizi bulmak için bekleşiyor.Bir an bir şey yolunda gitmiyor ve her şey rayından çıkıyor. Tüm bu haller bize, şerlerin hep bizi bulduğunu düşündürüyor.
Nedense her böyle bir durumla karşılaştığımda hemen zihnimi toparlayıp imanımı yoklamak gereği duyuyorum
Acaba hangi imanî konuda, neyi eksik yapıyorum da Allah'ın verdiğine rıza görtermem gerekirken böyle isyan vâri hâletlere bürünüyor gönlüm. Bunları biraz düşündüğümde aklıma hep şöyle demek geliyor:
● Acı ne güzel bir servettir.
Acı insan olmamızın, yaşıyor olmamızın ve hâlâ bir şeyler hissediyor olmamızın göstergesi değil midir ?