Bercestemelike
@MelikeGrgl
هيچ
Bazen hayat çekilmeyecek bir hâl alıyor.
Sanki tüm olumsuzluklar ard arda dizilip bizi bulmak için bekleşiyor.Bir an bir şey yolunda gitmiyor ve her şey rayından çıkıyor. Tüm bu haller bize, şerlerin hep bizi bulduğunu düşündürüyor.
Nedense her böyle bir durumla karşılaştığımda hemen zihnimi toparlayıp imanımı yoklamak gereği duyuyorum
Acaba hangi imanî konuda, neyi eksik yapıyorum da Allah'ın verdiğine rıza görtermem gerekirken böyle isyan vâri hâletlere bürünüyor gönlüm. Bunları biraz düşündüğümde aklıma hep şöyle demek geliyor:
● Acı ne güzel bir servettir.
Acı insan olmamızın, yaşıyor olmamızın ve hâlâ bir şeyler hissediyor olmamızın göstergesi değil midir ?
Reklam
Ne gülde reng ü bû var idi ne sabâda fer
Ben gülşeninde bülbül-i nâlân idim sana
(Ne gülde renk ve koku vardı, ne sabah yelinde güzellik
Ben, gül bahçesinde inleyen bir bülbüldüm sana.)
Yokmuş bir âha ey gül-i ra'nâ tahammülün
Bağrın ne yakdın âteş-i hasretle bülbülün
Şeyh Galip
(Ey güzel gül, bir âha tahammülün yok iken bülbülün bağrını özlem ateşiyle ne (için) yaktın?)
Şeyh Galip
(Ey güzel gül, bir âha tahammülün yok iken bülbülün bağrını özlem ateşiyle ne (için) yaktın?)