"Severken de, takdir ederken de bir ölçüye göre yapamayanlar, elbette fikirlerinden çabuk vazgeçerler."
Reklam
İnsanların ellerinden hoşlanmıyordu. Onlardan kuşkulanıyordu. Zaman zaman et verdikleri doğruydu ama daha çok acı veriyorlardı. Eller uzak durulması gereken şeylerdi. Taşlar fırlatıyorlar; sopalar, dallar ve kırbaçlar kullanıyorlar; tokat atıyorlar...
"Çünkü karısının gözleri parlıyor ve ancak mutlu kadınların gözler parlar!" diyordu annem. Ve ben bunu hiç unutmadım, mutluluğunu merak ettiğim kadınların gözlerinde o ışıltıyı daima ararım. Çünkü annem haklıdır.
Uyanınca kâbusun hâlâ bitmediğini görmek, en kötü kâbustur.
Kendi inşa ettiğimiz hapishanelerde yaşıyoruz. Adına ev,aile,akrabalar,töreler diyerek... Sonra bu duvarların arasında boğulup çıldırıyor, ama yıkılmasın diye de uğruna hayatımızı siper ediyoruz...
Reklam