"Severken de, takdir ederken de bir ölçüye göre yapamayanlar, elbette fikirlerinden çabuk vazgeçerler."
İnsanların ellerinden hoşlanmıyordu. Onlardan kuşkulanıyordu. Zaman zaman et verdikleri doğruydu ama daha çok acı veriyorlardı. Eller uzak durulması gereken şeylerdi. Taşlar fırlatıyorlar; sopalar, dallar ve kırbaçlar kullanıyorlar; tokat atıyorlar...
"Çünkü karısının gözleri parlıyor ve ancak mutlu kadınların gözler parlar!" diyordu annem. Ve ben bunu hiç unutmadım, mutluluğunu merak ettiğim kadınların gözlerinde o ışıltıyı daima ararım. Çünkü annem haklıdır.
