Melisa İlayda
@MelisaIlayda
İki Yanlış Bir Doğruİnceleme
Merhabalarr
Büyük beklentilerle başlamadığım sadece beni biraz oyalasin diye başladığım bir kitap olduğunu söylemeliyim. Öyle aşırı aşırı beğendim demek yalan olur ama güzeldi.
Jamie karakteri fantastik derecede muhteşem bir karakterdi. O kadar kibar anlayışlı utangaç ve seksi birisi nasıl olabilirse (bence sadece kitaplarda olabilir) öyleydi. Tamamen bir kadının yazdığı belki olan bir erkekti. Bea da aslında tatlı bir karakterdi ama bazen saçmalıklarını okumak beni boğdu.
Kitabın değindiği yerler çok hoşuma gitti, güzellik standartları ya da alıştığımız 'mükemmel' insan kalıplarının hiçte öyle düşündüğümüz gibi olmak zorunda olmadığını anlatıyordu. Sadece kitap bence gereğinden biraz daha uzundu. Yani yarısı boş geçti sayılır uzatmak için bu kadar yazmaya gerek yoktu.
Kitabın en sinir olduğum kısmı sonlarda yaşadıkları ayrılıktı. Yani Bea inanılmaz saçma ve itici davrandı, Jamie tam güzel davrandı derken geri gereksiz bı anlayışla ilk adımı attı falan bütün kitaptan soğuttu resmen.
Yani neden her kitapta ısrarla bir ayrılık yazıldığını sanırım anlayamıyorum ben çünkü bunu beceremiyor çoğu kişi. Bize gerçekten doyurucu gerçekçi bir ayrılık yazamayacaksınız zorlamayın bitirin.
Ama dediğim gibi genele bakıldığında idare eder bı kitaptı oyalanmak için çerezlik okunabilir.
Reklam
On Üç'ü Saklamakİnceleme
Eveet ilk kitaptan sonra nefes almadan bitirdiğim serinin ikinci kitabıyla karşınızdayım. Spoiler içerebilir haberiniz olsun!
Açıkçası ilk kitap incelemesinde ne yazdığımı hatırlamıyorum ama bu kitap gerçekten muhteşemdi.
Yer yer ağlayıp yer yer kahkaha attığım inanılmaz iyi işlenmiş bir kurguydu. Karakterler travmalar ve atlatma süreçleri o kadar güzel ve samimi işlenmişti ki kendimi ailenin bir parçası gibi hissettim diyebilirim.
Önce ilk kitapta gıcık olmama rağmen ikinci kitapta aşık olduğum Joey'den bahsedeceğim. Ne kadar hassas ve yaralı olduğunu bu kitapta çok daha iyi anladım ve aman tanrım gerçekten sadece onun için saatlerce ağlayabilirim. O kadar harika bir adamdı ki, annesi ve Shannon için son ana kadar savaşması bunu yaparken parçalanması ve kendini hiç bir zaman kurtarılmaya değer görmemesini aşamıyorum... Shannon ile aralarında ki o bağ o kadar etkileyiciydi ki keşke daha çok sahnelerini okuyabilseydik. Eğer karakterlerden birine sarılma şansım olsa bu şüphesiz Joey olurdu. O aslında çok ince işlenmiş muhteşem bir karakter. Sonunda kendini toparlandığını ve geri döndüğünü görmek beni o kadar mutlu etti ki.
Shannon bu kitapta bize ufacık bir destekle ne kadar güçlü olduğunu resmen kanıtladı. İnanılmaz olgun ve iyi kalpliydi Johnny'nin gitmesini kaldıramayacağı halde bjr kez bile bencillik yapmadı hep destekleyici oldu. Karakter gelişimi gerçekten müthişti. Yaşadığı onca korkunç olaya rağmen her zaman dik durmayı başardı.
Anneleri Marie için de biraz konuşmak istiyorum bu incelemede. O çok yaralı ve kaybolmuş bir ruhtu benim gözümde. Çok küçük yaşta korkunç bir baskı ve manipülasyon ile anne olup şiddetle tanışmış bir kadın. Çocuklar için onu suçluyorum ama aynı zamanda onu anlıyorum da. Ve Johnny ile olan son sahnesi beni paramparça etti. Artık geri
13'ü bağlamakİnceleme
Bu gün kesinlikle bir öneriyle geldim!
13'ü bağlamak benim için soluksuz bir hikayeydi. Anlatım dili olaylar beni içine ilk bölümden aldı götürdü resmen kitabı elimden bırakamadım. Ki bu durumu uzun süredir yaşamadığım için beni heyecanlandırdı diyebilirim...
Konu aslında tahmin edilebilir ve alışık olduğumuz bir şekilde ilerlese de yine de yer yer Shannon için sinirlenip yer yer de üzülmekten de geri kalmadım. Johnny karakteri de başta biraz sığ gözükse bile sonradan ilginç bir şekilde sevimli diyebileceğim bir hal aldı.
Kitabın açık ara en eğlenceli en keyifli kısmı Johnny'nin narkozlu olduğu bölümdü.
Övmeyi bırakıp eleştirilerime dönecek olursak bazı konular fazla uzatılmış olsa da beni bir şekilde hep tuttu, açıkçası kitaba dair en beğenmediğim şey yaş muhabbeti olabilir. Çünkü açıkçası 15 yaşında ki bir kızla 17 yaşında ki bir oğlanın hikayesi için fazla ütopik hissettirdi. Yaşlar biraz daha büyük olsa bütün bu hisler ve olaylar beni daha çok ikna edebilirdi.
Bunun dışında beni sinir eden her nokta da karakterlerin yaşları ve hayatları aklıma geldiğinde 'normal tamam' diyip okumaya devam ettim. Ama şu an adını hatırlayamadığım abisi beni gerçekten sinir etti. Bilmiyorum çoğu yerde harika bir abi gibi davranırken sonlara doğru uzaklaşması, Johnny'e hiç bir şey söylememesi sinir bozucu geldi bana. Kardeşinin bu kadar tehlikede olduğunu bilirken ve onu artık koruyamıyorken, çünkü evde değilsin, en azından ufak bir uyarıyla bile kızı korumasını sağlayabilirdin. Gerçi o da istismar edilmiş terk edilmiş ve hatta anne baba olmak zorunda kalmış bir çocuk.. Neyse sonda yetiştiği için ona çok yüklenmeyeceğim biraz gözüme girdi..