Bu oyunda her şey öylesine doğal, öylesine usulünce, öylesine ölçülü oynanıyordu ki kendimi “aileden biri” saymak türünden gülünç bir fikre kapılıyordum.
Bunun benim suçum olmadığını söylemek istedim ama vazgeçtim çünkü bunu daha önce patrona söylediğimi anımsadım. Zaten bir anlamı da yoktu bunun. Ne de olsa insan her zaman biraz suçludur.
Böyle bir sevgi belli anlarda insanın kalbini acıtır, ruhunu kasvete sürükler, Nastenka. Elin soğuk, fakat benimki alev alev. O kadar körsün ki Nastenka!