Hiç şansı yoktu gerçekten. Altı üstü ettendi. Karanlık boyunca düştük aşağı, suyun soğuğu boynuma sokuldu ve dudaklarımla yanaklarımdan kanımın rengini sildi. Paphos’u düşündüm, ne kadar akıllı olduğunu. Taştan kız kardeşini düşündüm, divanında huzur içinde yattığını.
“Ey kader, bize de yapacaksın dilediğini.
Öleceğiz biz de, biliyoruz; sadece zaman,
Ömrü birkaç gün daha uzatmak sadece
İnsanların dört elle sarıldıkları şey.”
“Ne taş kuleler, ne tunç duvarlar,
Ne havasız zindanlar, ne zincirler
Bağlayabilir insan kafasındaki gücü.
Ama can usandı mı dünya nimetlerinden
Kendi kendini azat edebilir her zaman.”