İnsan kardeşini çoğunlukla alışık olduğu için sever… Ama dostlar öyle midir? Dostlar,itinayla seçilmiştir? İnsanı kardeşe bağlayan,birlikte yaşanan acı ve tatlı anlar değil midir?
“İmkansız olanın önünde daima başımızı eğeriz. Başka çare olmadığını biliriz. Tıpkı başaklara benzeriz. Fırtına geldiği zaman, eğilip bükülür ama mahvolmayız. Oysa sert ve kuru ağaçlar,rüzgarda eğilmedikleri için ya dayanır ya da yıkılır giderler. Yıkılıp gitme ihtimalleri çok daha fazladır. Oysa biz, fırtına geçip gittikten sonra,yine eskisi kadar güçlü oluruz.”