Kitapların İçinde…
@Meloss5
673 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Dil bakımından zengin bir çevre” oksijen gibidir. Ondan yeterince alamayan bir insanı görene kadar değerini anlayamazsınız.”
Andre Maurois’in 1928 yılında yayımlanan ve insan ruhunu derinlemesine irdeleyen en dikkat çekici eserlerinden biri. Bu kitap, aşkın kendisinden çok insanın iç dünyasını, zaaflarını, çelişkilerini ve duygusal karmaşasını anlatıyor.
Roman iki bölümden oluşuyor ve her bölümde olayları farklı bir karakterin gözünden, mektuplar aracılığıyla okuyoruz. İlk bölümde Philippe’in anlatımıyla, onun Odile ile olan evliliğine tanıklık ediyoruz. Philippe; aşık, tutkulu ama aynı zamanda kıskançlığıyla boğucu bir karakter. Okurken zaman zaman ona hak veriyor, çoğu zaman da öfkeleniyorsunuz. Odile ise mesafeli, duygularını saklayan ve yer yer soğuk bir kadın. Bu ilişkiyi okurken kimseye tamamen hak veremiyor, her iki karaktere de ayrı ayrı kızıyorsunuz.İkinci bölümde ise anlatıcı değişiyor: Bu kez Philippe’in ikinci eşi Isabelle’in mektuplarını okuyoruz. Isabelle’in Philippe’e olan bağlılığı, sadakati ve neredeyse bağımlılık düzeyindeki aşkı, ilk bölümde oluşan duygularınızı tamamen sarsıyor. Philippe’e karşı öfkeniz artarken, Isabelle’in kabullenişi ve içsel çatışmaları sizi derin bir sorgulamaya itiyor.
Kitap boyunca olaylardan çok ilişkilerin dinamiği ön planda. Kim haklı, kim haksız sorusu hiçbir zaman net bir cevap bulmuyor. Her şey gri. Aşkın içindeki bencillik, bağlılık, kıskançlık ve kayıplar öyle gerçekçi bir şekilde anlatılmış ki, kendinizi karakterlerin yerine koymadan edemiyorsunuz.Aşkı kendi çerçevesi içinde en dürüst, en çarpıcı ve en rahatsız edici şekilde anlatan romanlardan biri. Zaten kitabın gücü de burada yatıyor: sizi rahatsız etmesinde, düşündürmesinde ve taraf tutamamanızda.Her aşkın gerçekten bir “iklimi” var. Bazen bahar gibi umut dolu, bazen fırtınalı, bazen de sessiz bir kış. Ve insan, bir ilişkinin içinde tüm bu mevsimleri aynı anda yaşayabiliyor.Peki daha
915.jpg){kind=small}
915.jpg)
915.jpg){kind=small}