Benim dünyayı sevmem için
Dünya beni sevmeli
Çocuk düşlerimi ezen evler değil
Sevgiler olmalı oda oda
Mutluluğu gülüşlerle köpüren.
Babam utanmamalı benden
Annem ezik durmamalı
Ufacık bir isteğimle buruk.
Bir işim olmalı, bir güvencem
El ellerinde hoyrat
Ev içlerinde
Kanayıp gitmemeli çocuk ömrüm.
İnsanlar o kadar farklı ki onları tanımadığımı daha da yabancılaşabildiğimi görüyorum. Çünkü asılda kimse kendisi değil, kimse gerçek değil. Herkes bir kılıfın vücut bulmuş halini yansıtıyor. Pek tabii bu kılığı öyle benimsiyor ki kendi duvarlarını yıkıp da çıkamıyor. Soracak olursak herkes anlaşılmanın derdi içinde fakat anlamanın değerini göremiyor. Bencilliğin sardığı bir devir bu.