Melek
@Melsercetin
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hiçbir şey hissedilmediğini, acı çekilmediğini, bunun tatlı bir son olduğunu ve bu şekilde ölümün basitleştirildiğini söylüyorlar.
Hah! Öyleyse, bu son altı haftanın acısı ve bütün bu son günün can çekişmesi nedir? Öyleyse bu çok yavaş ama çok hızlı akan, bu onarılamaz günün kaygısı nedir?
İdam sehpasına açılan bu işkence merdiveni nedir?
Görünüşe göre bu, acı çekmek değil.
Ölüler ölüdür, özellikle de bunlar. Mezarda iyice zincirlenmişlerdir. Orası kaçılabilen bir hapishane değildir. O zaman, nasıl bu kadar korkabildim?
Kralın savcılarının eşlerinin sinirlerine dokunursa pek iyi. Bazen en azından kadınlar vicdanlı oluyor.
Devrim zamanlarında, alınan ilk kelleye dikkat edin. Bu, insanların iştahını açar.