"Bir teori tam da bir alet kutusu gibidir. Gösterenle hiçbir ilgisi yoktur; işe yaraması, işlemesi gerekir. Ama kendi başına değil. Başta teorisyen olmak üzere, onu kullanacak insanlar yoksa -ki teorisyen de teoriyi kullandığı anda yalnızca teorisyen olmaktan çıkar- teorinin hiçbir değeri yoktur..."
Aslında sanatın temeli bir tür sevinçtir, hatta sanatın niyeti de budur.
Trajik yapıt olamaz, çünkü yaratmada zorunlu olarak bir sevinç vardır: sanat ister istemez her şeyi, öncelikle de trajik olanı paramparça eden bir özgürleşmedir.
Nietzsche, "trajik kahraman neşelidir" diyordu.
“Gerçek eleştiriye hayran ola ola ulaşılır. Bugün insanların sorunu, hiçbir şeye hayran olmayı bilmemeleridir;
ya da tamamen "karşı"lar, her şeyi kendi boylarına göre düşünüyorlar, gevezelik edip oylamaya geçiyorlar.