Çocukken mutlaka hayatta kalmam gerekiyordu,eğer ben bugün olduğu gibi olup biteni tüm çıplaklığıyla görebilseydim ve ailemin benimle nasıl ilişki kurduğunu ve bunun nasıl sonuçlar doğurduğunu hissedebilseydim, acıdan ölürdüm herhalde. Halbuki şimdi yetişkin biri olarak gerçeğe katlanabiliyorum.
Eğer annem benimle konuşmuyor, benim sorularımı cevapsız bırakıyor,açıklama istegime aldırış etmiyor gözlerini benden kaçırıyor ve sevgime soğuk karşılık veriyorsa, o zaman kabahat, sadece benim kötülüğümdeydi, diye düşünüyordum. Bir çocuk "Annem benden nefret ediyorsa o zaman nefret edilecek biriyim" diye düşünür.
Korkulup kaçılan konuşmaktan bile çekinilen ölümü bir dinginlikle anlayabilmeyi kolaylaştırıyor kitap. Bir vedayı değil başlangıçları okumaya benziyor.