Bize çocukluk acılarımızın bir benzerini yaşatacak kişileri gözünden tanır, bir de üstelik ona âşık oluruz. Sanki bir şey bizi ona doğru mıknatıs gibi çeker. Sonradan bir şeyleri anlar gibi olur, buna şans deriz, tesadüf deriz. Oysa tesadüf deyip geçtiğimiz pek çok şey aslında tesadüf değildir. Hayat onu kendi ellerimizle buldurur bize.
Reklam
Aklına Nana'nın bir keresinde söylediği bir şey geldi.. "Her bir kar tanesi dünyanın bir yerinde haksızlığa uğrayan bir kadının ağzından dökülen bir ahtı ve bütün bu iç geçirmeler gökyüzüne yükselip, bulutlar halinde toplanıp, sonra minicik parçalara bölünüp, sessizce aşağıya insanların üstüne yağıyordu."
Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi,bir erkeğin suçlayan parmağı da daima bir kadını gösterir."
Canını kurtarmış olmanın bedeliyse,kimin kurtaramadığını merak etmenin ıstırabıydı.
Belki de yüreksizlerin asıl cezası budur:gerçeği,iş işten geçtikten sonra,artık yapılabilecek hiçbir şey kalmadığında görmek,anlamak.
Reklam