Talihi böyle idi. İnsanları sevdiği için onlardan ihanet görecekti.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dönmesi imkansız olan günleri kendisinden uzaklaştırmaya çalıştı.
Bu adamlarla ne diye alay ediyorum? Sanki benim azaplarım onların bir yığın kaçış imkanlarıyla dolu hayatlarından daha mı iyi?
Acaba, hep alışkanlık mı? Hep yanımızdakileri mi seviyoruz?