Bende ben olmayan birini —hatta bir şeyleri— ‘sevdi’; sonra, beklediklerini bulamadıkça, duyguları —o sevgi’si— nefrete dönüşmeğe başladı zaman da, gene, ben değildim nefret ettiği kişi… Beni tanıyarak, bilerek, görerek; sahiden ben olan benden nefret etseydi, inan, sevinirdim buna.
Öyle olmadı.
Ama beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular.
Sen, acaba, benden, alabileceklerinin hepsini alıp, artık alabileceğin bir şey kalmadığından mı, gitmiştin?