Sevgisiz büyüyen kişi gölgede kalan fidan misaline benzer.
Sevgiyle büyüyen insan, başkalarına da sevgiyi yansıtır. Zorluklarla karşılaştığında sevgiyi kalkan, yalnız kaldığında sevgiyi sığınak, yolunu kaybettiğinde sevgiyi pusula yapar. Bu yüzden “sevgiyle büyür ve onunla hayatta kalır” demek, aslında insanın varoluş sırrına dokunmaktır. Çünkü sevgi, yalnızca bir duygu değil; hem yaşamı mümkün kılan bağ, hem de insanı insan yapan özdür.
Gerçekten doğru, bazen en büyük mutluluk ve en büyük acı aynı kişiden geliyor, hisleri bu kadar yoğun yaşamak insanı hem yorar hem de öğretir diyebilirim. Bu duyguları derinlemesine hissetmek isteyenler için Nikos Kazancakis’in Zorba kitabını öneririm.