İnsan bu dünyada hep gurbettedir. Geçmiş ile şimdi, beden ile ruh arasındaki o uçurum ancak ölümle, yani ruhun asıl evine (yaratıcıya/sonsuzluğa) dönmesiyle kapanabilir. (Tarkovski)
"Önceki kafamla daha mutluydum, inanın. Kafan rahat bir kere. Senin yerine birileri düşünüyor, karar veriyor vs. Ne güzel sen hiç yorulmuyorsun. Bu büyük bir konfor aslında. Oysa düşünen, sorgulayan insan öyle mi? Düşünen için hayat cehennem, yalnızlık, mutsuzluk bence.” (alıntıdır)