Sahmersah
@Merve066
19 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·56 syf.·
2025 19. kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Muhteşem bir kitap daha bitti
Kitabı Dante vesilesiyle tanıdım. Vergilius’u Dante’nin gözleriyle ve sözleriyle çok sevdim. Gerçekten dediği kadar varmış. Yabana atılamaz kesinlikle. Vergilius’un olay örgüsü günümüzdekileri aratmayacak kadar iyi. Bence kitap belli yerler hariç akıp gidiyor. Ben 6. ve 12. bölümleri asla unutmayacağımı sanıyorum. Özellikle son bölüm. Tırnaklarımı yedim. Olaylar Hristiyanlık daha gelmezden önce yaşanıyor. Bunu bilmek önemli. O dönemde tek tanrılı din olarak sadece Yahudilik var. Bir de Yunan tanrıları. Kahramanımız Çanakkale Dardanoslu. Aşil’in oyunuyla memleketinden olmuş bir biçare. Bu işin arkasında aslında zalim Tanrıça Juno var. Tanrıça Juno, Roma’nın kurulmasını istemiyor. Aeneas, memleketinin işgali sonrası çok güçsüz. İşgalciler ve halkının uğradığı yıkım bu kadar gerçekçi anlatılabilirdi Aeneas’ın gözünden. Tüm bildiklerinin ve sevdiklerinin ölümü, yanan evler, saldırgan insanların aman bilmez hırsı. Tanrıların oyunu. Belirsizlik ve buhran! Sanki o anda ordaymışsınız gibi. Yazar, insanların duyguları ve onları aktarma konusunda oldukça üstün yeteneklere sahip. Ve olay örgüleri öngörülemez şekilde karmaşık. Çok fazla isim geçiyor kitapta. Sanki orada can verenlere haklarını vermek istiyormuşçasına çok isim. İnsan bu sonuca varıyor okudukça.
Okudukça Yazgı ve Tanrılar ayrımını fark ediyorsunuz. Yazgı, sanki, Tanrılardan daha güçlü. Aeneas’a tebliğ edilen yazgı, Roma’yı İtalya’da kurulacağı. Juno bunu istemiyor ve türlü türlü oyunlar yapıyor İtalya’ya varmaması için. Aeneas bu yolda çok fazla kayıp veriyor. Eşi ve çok sevdiği babasını toprağa gömüyor. İtalya’ya varış tam 10 yılını alıyor. Arkasında Dardanosluları da sürüklüyor. Omzunda büyük sorumlulukları var. O kadar renkli ki bu destanda yaşam. O dönem insanlarının RACONları, değerleri, inanç usullerine
Komedya’yı Alfa Seçkin Erdi çevirisinden okudum. Çok fazla dip not var. Bence açıklama açısından oldukça faydalı. Başlangıcı muhteşem, devamı da öyle zira. Yani Cehennem ve Araf çok güzel. Yalnız Cennnet bölümünde sanki tekrara düşüyor. Araf’ın sonunda kadar “babam” olarak andığı Vergilius ona eşlik ediyor. Onunla yaptığı yolculuktan çok keyif aldım. Son basamaklara doğru - yani birkaç kantoda- Status onlara katılıyor. Bu iki yazar Dante’nin göz bebekleri. Onları kitapta onurlandırmış aslında. Helal olsun. Şapka çıkardım ona. Bazı yerlerde yazarın şov yaptığını düşündüm nedense. Ben bu kitaba James Hollins’in önerisi üzerine başladım. Kendi içsel yolculuğuma bir katkı sunabileceği umuduyla. Ancak pek buna hizmet etmedi okuma. Çünkü Dante sürekli başkalarını suçlamakta, çuvaldızı kendine çok az batırmakta. Bu iki yüzlülük bana fazla geldi. Nerde kendini sorgulama? Nerde o içsel büyüme? Kendi evrenini yaratmış sadece. Cennet kantolarında adeta nutuk atıyordu. Sevdiceği Beatrice ile Cennet’ten kesitler sunuyor en sonda. Ama bence Hristiyanlık propogandası yapıyor. Ben Dante’nin oldukça yerel ve hatta bağnaz bir yapıda biri olduğunu hissettim. Ama çağına göre orijinal ve parlak, muhteşem bir gözlemci. İnanca dair bir teselli veriyor. İnanmaya olan ihtiyacımızı bize hatırlatıyor. Sadece tasvir yeteneği için bile okunabilir bu kitap. Ki kitap bundan daha fazlası. İkinci kez okumayı hak ediyor kesinlikle.
