Merve Güğümlü
@MerveGugumlu
Doksanlı yıllarda doğdu. Gezmek ve okumak dışında kaydadeğer bir özelliği bulunmamaktadır.
İntihar eden çocuğa çok üzüldüm ama annesine babasına daha çok üzüldüm. Ömür boyu yoksulluğun vicdan azabı çekecekler. Yapılmasın böyle şeyler.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İşten çıkarılmak yasak ama istifa etmek serbest. Hatta zorunlu. Zorunlu serbest. Anlatamadım ama yaşadım biliyorum.
"Beğendiğin yeni yazar yok mu" diye soran oldu. Bu incelemeyi tekrar paylaşmak istedim. Var arkadaşlar evet örneğin bu. Bu kitap 15-20 sonrasının "değeri zamanında bilinmeyen" klasiği olacak mesela.
(Ben hariç tabi ben bildim hihihi)
Merve Güğümlü
@MerveGugumlu
·Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim. Benim okuduklarım içinde ve benim kıstaslarıma göre son zamanların en başarılı kitabı.
Şimdi kıstaslarıma geleyim. İlk olarak bu eserin bir derdi var. Bu dert nedir? Bu dert hepimizin her dakika maruz kaldığı torpil, kanunsuzluk, mobbing, umutsuzluk ve sıkışmışlık hissi. Kitap bir kabin memurunun kendi yaşantısı üzerinden bunları bir tokat gibi okuyucunun yüzüne vuruyor ve tarihe bir not düşüyor.
İkinci olarak dili. Daha önceki bir incelememde dil kullanımında yeniliğe olan merakımdan bahsetmiştim. Yazar bu eserde kendisine has bir dil geliştirmiş. Üslup olarak yer yer Umut Sarıkaya'yı hatırlatsa da olayların kurgusu ve ilerleme sırası çok başarılı. Örneğin bir paragrafta görüp aklınıza soktuğu bir deyişi ilerleyen sayfalarda tekrar kullanıp kendine has bir estetik yaratmış. Bu tekniği çok sevdim sağa sola savrulan ama yolda kalmayı başaran bir arabada olduğunuz hissini yaratıyor. (ör: 7. bölümün başındaki konuşmanın Endonezya'da bir otel odasına bağlanma şeklini ağzım açık okudum ve çok güldüm)
Üçüncüsü konunun özgünlüğü. Açıkçası havacılığın bu kadar zor olabileceğini tahmin etmezdim. Bu kitabı bir kere okuyan birinin de bir daha pilotlara ve hosteslere aynı gözle bakmayacağına eminim.
Dördüncüsü tüm bunları eşine az rastlanır bir akıcılıkla ve aslında eğlenceli bir biçimde anlatması. Acı bir hikayeyede güldürmek yöntemi riskli ancak konuyu sulandırmıyor.
Özetle 128 sayfada; Zweig gibi sorunlu, Brecht gibi asi, Orhan Kemal gibi garip, Umut Sarıkaya gibi komik bir insanın hikayesini okudum. Bu kötülüklerden çok çekmiş bir insan olarak inadına gidip 2 tane daha sipariş ettim ve arkadaşlarıma hediye ettim çünkü bunlar unutulsun istemiyorum.
Yazar senaristlik ve oyunculuk yaptığını söylüyor ancak ismini araştırdığımda bir şey
