Merve
@Merve________
Tıp
29 Nisan
213 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Bazen düşünüyorum… insanlar ne ara bu kadar uzaklaştı insan olmaktan.
Eskiden bir tebessüm, bir hoş sohbet içimizi ısıtırdı. Şimdi kimse kimseye bakmıyor bile.
Nazik olmak safdillilik, samimi konuşmak zayıflık sayılıyor, ince düşünceli olmak gereksiz bir çaba sayılıyor.
Oysa ben hâlâ birinin iyi niyetine inanmak istiyorum.
Birinin sadece duymak için değil, anlamak için dinlemesini mesela.
Herkes var ama kimse yok artık; kalabalığın ortasında bile yalnızız.
Reklam
Şebnem Ferah-Sil BaştanMüzik
Hayal kırıklıkları yaşadım, yıkıldım, sustum, küstüm belki... ama içimde bir yer hep 'yeniden' dedi. Belki her şeyin sonuna geldim sandım, ama meğer en başındaymışım. Şimdi geçmişin tozunu silkeleyip, kendi hikayemi yeniden yazıyorum - sil baştan, ama bu kez korkmadan.
Kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum. Ne zaman bir yere konsam, orası bana ait değil; ben de oraya ait değilim. Bir şiirde okumuştum: “İlle de bir şeylere ait olacaksan, renklere ait olacaksın.” Belki de mesele tam olarak bu… Bir şehre veya bir insana ait olmak değildi; insan, bir gökyüzünün mavisine, bir gülün kırmızısına, bir akşamüstünün turuncusuna ait olmalıydı.
İnsan belli bir yaştan sonra öğrenir; hayat başkalarının hamleleriyle değil, kendi sessizliğinin ağırlığıyla şekillenir. Olgunluk, dışarıdaki fırtınaları değil, içteki dinginliği ölçer. O yüzden kökleri derinleşen bir ağaç gibi, düşen yaprakların ardından dönüp bakmaz; çünkü bilir ki ardında kalan gölgeler yolunu aydınlatamaz. Gerçek huzur, kendi ışığının doğduğu ufka yürümekte saklıdır.
"Önce insana inanıyor insan. Sonra harflere, seslere, renklere. Akşamlar herkesi alıp götürürken sessizce büyüyor. Sabahlar bütün yatakların yaprak dökümü. Anne uzun ağlıyor. Baba tenhalar evliyası. Bahçe ilk harfimiz, akasya hayal, kayısı sonsuz bir keder. İnsan erken öğreniyor gözyaşını. Harfler ıslanıyor. Renkler terk ediyor. Sesler çok eski bir mezar..."
Reklam