KENT
"Başka diyarlara, başka denizlere giderim, dedin.
Bundan daha iyi bir kent vardır bir yerde nasıl olsa.
Sanki bir hükümle yazgılanmış bir çabam;
ve yüreğim sanki bir ceset gibi gömülmüş oraya.
Daha ne kadar çürüyüp yıkılacak böyle aklım?
Nereye çevirsem gözlerimi, nereye baksam burada
gördüğüm kara yıkıntılarıdır hayatımın yalnızca
yıllar yılı yıktığım ve heder ettiğim hayatımın."
Konstantinos Kavafis
Bazen hayat öyle karmaşık düğümlere dönüşür ki, çözmeye çalıştıkça daha da karışır. İnsan bir noktada yorulduğunu, anlamaya çalışmanın ağırlığı altında ezildiğini fark eder. Herkes gibi akışa kapılıp gitmek kolay gelir ama içte bir boşluk büyür. Kendini hayatın sesine uzak, adımlarına yabancı, sanki kendi yaşamının kenarında oturuyormuş gibi hisseder. Kalabalıklarla aynı yönde yürürken bile içten içe yalnız, koşar adımlarla ilerlerken bile kendine ait olmayan bir hayatta ritmini kaybetmiş gibi hisseder.
Her şey gönlünce olduğunda fark ediyorsun...
Kalbini kirletmemek için gösterdiğin o çabanın,
sessizce affettiğin insanların, içinden taşan öfkeyi yutkunarak durdurduğun anların, ne kadar kıymetli olduğunu...
Geriye dönüp baktığında değil, güzellikler seni bulduğunda anlarsın:
Temiz kalpli olmak, en büyük cesaretmiş aslında.
Çünkü zaman geçer, insanlar değişir, şartlar dönüşür... Ama sen hep kendin kalırsın....