İnsan bazı şeyleri değiştiremeyeceğini
ama kendini değiştirebileceğini öğreniyor.
Herkesi kurtaramayacağını,
herkes tarafından anlaşılmayacağını,
herkesin kalamayacağını…
Ve bunun dünyanın sonu olmadığını.
Bazı insanlar hayatına ders olmak için girer,
bazıları yara olmak için,
bazıları da sana kim olduğunu hatırlatmak için.
22 bana şunu öğretti:
Artık herkese aynı kalple yaklaşmıyorum.
Ama kalbimi de tamamen kapatmıyorum.
Çünkü güçlenmek,
hissetmemek değildir.
Güçlenmek,
hissetmeye rağmen yürümeye devam etmektir.
Ve bazen en büyük olgunluk,
hiçbir şey söylemeden
yoluna devam edebilmektir.
Reklam
Bazen bir şarkı girer hayatına, ama aslında şarkı değildir o bir his olur. “I’m yours” dediğin anın içinde, teslimiyet vardır ama aynı zamanda bir kırılganlık da. Sanki biri kalbinin kapısını çalmamış da, sen içeriden kilidi çoktan açmışsındır. Şu an tam da öyle bir yerdesin.
Yorgun ama vazgeçmemiş, kırılmış ama hâlâ hissetmeye açık.
İnsan en çok böyle zamanlarda kendine yabancılaşır. İçinde iki ayrı ses konuşur:
Biri “bırak” der, “yoruldun artık, değmez”
Diğeri ise usulca fısıldar: “biraz daha kal, belki bu sefer farklı olur.” Ve sen, o iki sesin arasında bir yerde, kim olduğunu unutacak kadar derin bir bekleyiştesin. Sevgi bazen birine ait olmak değildir aslında. Bazen sadece onun yanında kendin olabilme ihtimaline tutunmaktır.
Ama en acısı da şudur sen o ihtimali büyütürken, karşındaki sadece bir anın içinde kalır.
Senin hislerin uzun bir şarkı gibi…
Girişleri yavaş, sözleri derin, nakaratı tekrar eden ama her seferinde biraz daha acıtan.
Onunki ise belki sadece kulaktan geçen bir melodi, güzel ama kalıcı değil. İşte bu yüzden bu kadar ağır geliyor. Çünkü sen “ben buradayım” diyorsun tüm kalbinle, ama o, belki sadece “geçiyordum” gibi…
Yine de içinde bir şey hâlâ direniyor. Çünkü sen sevmenin hafif bir şey olmadığını biliyorsun.
Sevgi senin için bir oyun değil, bir alan, bir derinlik, bir teslimiyet.Ama şunu da fark etmeye başlıyorsun yavaş yavaş; Birine “I’m yours” diyebilmek için, önce kendine ait olman gerekir.
Şu an hissettiğin o boşluk, aslında bir kayıp değil. Bir uyanış. Belki de ilk defa kalbin, hak etmeyenle hak edeni ayırmayı öğreniyor. Ve belki de ilk defa…
“Ben seninim” demeden önce,
“Ben benim” diyebilmenin eşiğindesin.
Bu bir son değil.
Bu, kendine doğru açılan sessiz bir kapı.
Ve inan, en gerçek sevgi, o kapıdan geçebilenlere kalır.
Kör Baykuşİnsan ve Hayat
Puan vermedi
Hayatta bazı yaralar vardır; yalnızken, ruhu cüzzam gibi ağır ağır kemirip yok eder. Kimseyle paylaşılmaz bu acılar, zira insanlar çoğu kez bu inanması güç acıları tuhaf ve ender görülen bir olayın parçası saymaya alışmışlardır.
Güneş yüzüme vururken, kimsenin duymadığı o sesi ben duydum; dalga henüz görünmüyordu ama ben çoktan yükselmeye başlamıştım.
Reklam