Merve
@Mervebaltan
209 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
birkaç samimiyetsiz öykü ve bolca samimiyetsiz övgüEdebiyat
bi arkadaşımın talebi üzerine bu genç yazarımızla tanıştım. maalesef kitabını hiç sevemedim ve epey başarısız buldum. ama bu sayede size bu kitabı neden bu kadar başarısız bulduğumu ve bir öyküden neler beklemediğimi anlatacağım.
kitabımız altmış sayfadan oluşan on civarı minik öykünün bir derlemesi. bu öykülerin çoğu güncel politik konulara değiniyor, bunu yaparken de yazarın kitabı "çocukluğuna" adamasından anlayacağınız üzere bir de aile mefhumunun karanlık dehlizlerinde geziniyor kendince. aslına bakarsanız bu iki tema da - başarılı işlenirse şayet- oldukça sevilebilecek ve kalıcı olabilecek kurgulara gebe olabiliyor. ama maalesef ki biz bu kitapta başarının b'sini göremiyoruz (bence).
bu kitabı neden hiç sevmedim?
yazarımız günümüzde belli başlı bazı kişilerin de yaptığı gibi politik yazarsa iyi işler çıkaracağını düşünmüş çünkü. yazara dair okuduklarımdan anladığım kadarıyla sosyal medyada aktif ve güncel meselelerde sesini kısmayan biri. bu cesaretine sığınarak da aslında iyi niyetli bir taraftan bütün bu hislerini ve haksızlığa ses çıkarma meselelerini edebiyat yoluyla da dile dökmeyi denemiş. lakin olmamış. olmamış diyip duruyorum çünkü bence yazar türkiye gerçeğinden çok uzak. anlatmak istediği hikayeleri gerçekten görmediği, deneyimlemediği o kadar belli ki.. anadolu'da yaşayanlar demek istediğimi anlayacaktır. bazı iyi niyetli politik doğrucular bu memleketteki hikayeleri kendi sırça fanuslarından ellerine alıp işlemeyi pek severler ama bunu yaparken ne kadar yapmacık durduklarını bir türlü farketmezler. bence bu yazarın sorunu tam olarak bu. yazdığı her şey niyeti ne kadar iyi olursa olsun inanılmaz yapmacık. gerçekten uzak. anlatmak istediği hikayeleri içselleştirememiş de onlara sempati besleyip sizin sesiniz olucam gibi bir komplekse girmiş gibi geldi
Ateş Sonat isimli okura yanıt verildi
Merve
yazarı niye tahrik edeyim ya neden böyle bir amacım olsun? mesleğinizi yapabildiğiniz günlere inşallah ne diyelim.
Reklam
birkaç samimiyetsiz öykü ve bolca samimiyetsiz övgüEdebiyat
bi arkadaşımın talebi üzerine bu genç yazarımızla tanıştım. maalesef kitabını hiç sevemedim ve epey başarısız buldum. ama bu sayede size bu kitabı neden bu kadar başarısız bulduğumu ve bir öyküden neler beklemediğimi anlatacağım.
kitabımız altmış sayfadan oluşan on civarı minik öykünün bir derlemesi. bu öykülerin çoğu güncel politik konulara değiniyor, bunu yaparken de yazarın kitabı "çocukluğuna" adamasından anlayacağınız üzere bir de aile mefhumunun karanlık dehlizlerinde geziniyor kendince. aslına bakarsanız bu iki tema da - başarılı işlenirse şayet- oldukça sevilebilecek ve kalıcı olabilecek kurgulara gebe olabiliyor. ama maalesef ki biz bu kitapta başarının b'sini göremiyoruz (bence).
bu kitabı neden hiç sevmedim?
yazarımız günümüzde belli başlı bazı kişilerin de yaptığı gibi politik yazarsa iyi işler çıkaracağını düşünmüş çünkü. yazara dair okuduklarımdan anladığım kadarıyla sosyal medyada aktif ve güncel meselelerde sesini kısmayan biri. bu cesaretine sığınarak da aslında iyi niyetli bir taraftan bütün bu hislerini ve haksızlığa ses çıkarma meselelerini edebiyat yoluyla da dile dökmeyi denemiş. lakin olmamış. olmamış diyip duruyorum çünkü bence yazar türkiye gerçeğinden çok uzak. anlatmak istediği hikayeleri gerçekten görmediği, deneyimlemediği o kadar belli ki.. anadolu'da yaşayanlar demek istediğimi anlayacaktır. bazı iyi niyetli politik doğrucular bu memleketteki hikayeleri kendi sırça fanuslarından ellerine alıp işlemeyi pek severler ama bunu yaparken ne kadar yapmacık durduklarını bir türlü farketmezler. bence bu yazarın sorunu tam olarak bu. yazdığı her şey niyeti ne kadar iyi olursa olsun inanılmaz yapmacık. gerçekten uzak. anlatmak istediği hikayeleri içselleştirememiş de onlara sempati besleyip sizin sesiniz olucam gibi bir komplekse girmiş gibi geldi
Ateş Sonat isimli okura yanıt verildi
Merve
burada iyi bi şey ortaya koymaya çalışmak gibi bi çabam yok. anadili kullanma becerimi ve imla bilgimi yerme çabanızla korumaya çalıştığınız eser gerçekten uyumlu bu arada :D burası benim okuduklarımı unutmamak için rastgele şeyler yazdığım bi arşiv. herhangi bir kitap hakkında da istediğimi düşünme ve söyleme hakkım var. övgüleri sahte bulma sebeplerimi açıkladım ama anlamanız şart değil bi önemi yok. bence tanımadığınız insanların fikirlerinden bu kadar etkilenmeyin. 4 ay sonra gördün yorumunuzu ama cevaplamadan geçemedim. saygılar :D
1984 mü Cesur Yeni Dünya mı?
YouTube kitap kanalımda Cesur Yeni Dünya kitabını önerip distopya türünü anlattım:
ytbe.one/DNo1wRTFR1g
Vedat Milor'un Twitter'da yaptığı "Menemen soğanlı mı olur yoksa soğansız mı?" anketinden sonra 1000kitap'ta bugüne kadar yaptığım ilk anketli incelemeye hoşgeldiniz. Bu incelemenin yorumlar kısmında şu sorunun cevabını vermenizi istiyorum: "1984 mü yoksa Cesur Yeni Dünya mı?"
1000kitap'taki kullanıcı adım "distopikokur" olmasına rağmen bugüne kadar arada kaldığım en büyük ikilemlerden biridir herhalde bu. Huxley'in kendisi 1984'ün daha acımasız bir distopya olduğunu söylerken, benim düşüncelerim Cesur Yeni Dünya kitabındaki mutluluğun kaçınılmaz bir şey olarak dayatılmasının daha tehlikeli bir şey olduğu yönünde.
Kendi kitap okuma grubumda haftaya bu iki kitabı siyaset, mimarlık, sosyoloji, psikoloji, pedagoji, cinsellik ve etimoloji gibi pek çok yönden karşılaştıracağımız için sizin yorumlarınızı da bu yüzden merak ediyorum. Çünkü 1984, acı ve cezalandırma yoluyla halkı kontrol etmeyi seçmişken, Cesur Yeni Dünya haz ve ödül yoluyla halkı kontrol etmeyi seçmiş bir distopya. Sizce hangi kitabın toplumu içerisinde yaşamak daha acımasız?
Aile ve anne-baba gibi kavramların ortadan kalkmadığı 1984 mü, yoksa anne-baba-ebeveyn gibi kavramların ortadan kalktığı, şartlandırılma sistemiyle insanların birileri tarafından üretildiği Cesur Yeni Dünya mı?
İnsanlar mutsuz olmalarına rağmen onlara sürekli olumlu ve pozitif sayıların dayatıldığı 1984 mü, yoksa mutsuzluğun insanların aklına bile gelmemesi için Soma adlı bir hap aracılığıyla mutsuzluk, kötülük, hastalık gibi şeylerin düşüncesinin bile ortadan kalktığı Cesur Yeni Dünya mı?
Kitap okuma düşüncesinin bile yasak olduğu 1984 mü, yoksa insanların bebekliklerinden itibaren bir kitaplığa yürütülüp kitaplığa
Merve
1984. Çünkü varlığını bilmediğin, sahip olmadığın ve olamayacağın fikirler sana acı vermez. Cesur yeni dünyada yaşamak bu yüzden daha kolay (çoğunluk adına). Ama 1984'te var olmaya çalışmak başlı başına bir işkence. Çünkü sahip olabileceğin şeylere sahip olamamak, o şeylere sahip olabileceğinden bi haber olmaktan daha acı verici bence.