Merve Dide
@Mervedide
137 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
...kopkoyu teni vardı. Uzaktan bakıldığında siyah mumlara benzeyen kıvrılmış uzun saçları yakışıklı yüzüne tehditkâr bir hava katıyordu. Gözleri unutmabeni çiçeği mavisiydi. Bakışlarını size diktiği zamanlar dışında derin hüzünle doluydu...
Asansörden indi, konuşmaları bittiğinde ağır bir biçimde kapanmaya başladı asansör kapısı. Kapanmaya bir ışık kala duyuldu sesi kiralık katilin. Öldürücü tonda konuşuyordu. Yalvarırcasına asansör kapısının açılmasını beklerken açıldı kapı gün ışıklarıyla beraber. Yüzünde kurtuluşun vermiş olduğu tebessüm.
-Siz gelmeseydiniz ölmüştüm.
-Sen zaten öldün.
Oya, Oya, Oya...
Ben kendi hâlimle uğraşıp duruyorum... Birdenbire peri gibi önüme çıktın, beni kendimden aldın. Uyursam düşümde sen! Uyanırsam, hayâlimde sen! İnsan içinde olsam, gönlümde sen! Yalnız kalsam, karşımda sen! Daima sen! Daima sen! Vücudumu mu istersin? İşte esirinim. Canımı mı istersin? Al da kurtulayım!
İnsan zihni için, üst üste yaşanan olayların duyguları ayağa kaldırmasının ardından gelerek, ruhu hem ümitten, hem de korkudan azade kılan eylemsizlik ve kesinliğin mutlak sükûnetinden daha acı verici şey yoktur.
