Erkekleri tanıdıkça anlıyorum ki, mutluluk mutluluk değil, aşk aşk değil, kocalar da koca koca dertten ibaret. Kitaplarda anlatılan, televizyonlarda gösterilen dünyalar yalan. Kelimelere bile inanmıyorum.
Bazen kendimi şu yeni çıkan çok renkli tükenmez kalemler gibi hissediyorum. Annemin yanında başka, babanemin yanında başka, kuran kursunda başka, kızların yanında başka renk oluyorum da asıl olmak istediğim renk olamıyorum birtürlü. Her rengimi deniyor çevremdekiler. Beni görmek istedikleri renge basıyorlar. Hop o renk oluveriyorum. Peki Gülüzar aslında ne renk? Düşünen, merak eden, soran yok biliyorum...
Yalanınız batsın dedim. İçimde tek bir mum kalacaktı hani? Peki ne bu yürekteki bin dönümlük orman yangını? (minik kızım yüzlerce 40 gün geçti hala kor alev yanıyor içim)