Her parçam kopuncaya kadar Ayşe! Sen duymadın bilmedin, yeşil gözlerinde yaş kurudu. Bana merhametle baktın. Hâlâ bilmiyorsun. Bak iki bacağım koptu fakat dövüşmek için iki kolum daha var. Aç gözlerini Ayşe, alnındaki kırmızı yarayı kaldır. Yanında yatan şehitten, etrafındaki ölenlerden ben aşağı değilim Ben de, ben de senin için, İzmir için her parçam kopuncaya kadar vuruşacağım.