Aşkın akılla alakası yoktu. İnsanın âşık olduğu kadının mantıklı düşünüp düşünmemesi önemli değildi. Aşk, aklın üzerindeydi.
Hiç kimse tarafından korunup kollanmamış. Hep kendi başının çaresine bakmış. Kendi başının çaresine bakmış bir kızın gözleri yumuşak ve kibar olmaz...
Onu uzaklaştıran ve kendine imkansız görünmesini sağlayan, Martin'in kendi aşkıydı. Arzu duyduğu tek şeyden, kendini aşkıyla mahrum etmişti.
...herkes ticaretle iştigal edebilir: Resmî nüfûza sahip olan devlet memurları edemez. Asker sınıfından olanların korkak, polislerin sefih (düşkün), hakimlerin tarafçı, muallimlerin yazarların cahil ve mefkûresiz (idealsiz) olmaları meslekî ahlâka qykırıdır. Kâtiplerin ketum (ağzı sıkı), avukatlarla tabiplerin mahremiyete (gizliliğe) riayetkâr olmaları da (saygı göstermeleri de) meslekî ahlâk icabatındandır.
Yılda otuz bin dolar fena değildi elbette, ama hazımsızlık ve insani mutluluklardan mahrumiyet, prenslere layık bu kazancın büyük kısmını götürüyordu.