Ölüler görür anne. Ardından ağlayan çocukları, kuşları, dağları, baharı... Ölüler görür, anne, ölüler görür. Asıl onlar görür, 'aslı' onlar görür.
Emin olun, Kristof Kolomb Amerika'yı keşttikten sonra degil, keşfetmek üzereyken mutluydu.
Ankara'yı özletti bana.
Ankara öyledir, hele sizin semt. Gerçi Sıhhiye ve Ulus’tan daha yüksektedir ama gene de ağırdır uykusu. Ben İncesu’yun ve Dikmen’in uykusunu severdim. Gün atar atmaz insan uyanır, yatamaz oralarda. Akşam serininde çıkıver dolaşmağa. Çankaya’ya doğru yürü, açılır, dinlenirsin.
Pişman değilim. Bir daha dünyaya gelsem aynı hayatı, daha bir ustaca ve korkusuz yaşarım. Ama bu sefer seni tanımakta gecikmem! îlk işim o olur.
"Ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım.”
