Zelzele büyüyor içimde bir yerlerde. Ben tutmaya çalışıyorum sanki, dökülüp saçılma çok olmasın, ne olur hepsi birden bir anda yıkılmasın diye.
Ama dünyam parçalanıyor, ben aydıkça parçalanıyor paldır küldür çöküşü izliyorum. Sanki hiçbir şey kalmıyor geriye düşüncelerden başka. Bir dünyam var sanmışım, yokmuş!
Susarım o kolay. Susmayı severim ben. Susmanın yarattığı etkiyi, karşımdakinin tüm silahlarını o suskunlukla nasıl etkisizleştirebileceğimi iyi bilirim.