Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum.Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu.Acı,insanın birlikte ölmesi gereken şeydi.Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan , yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini yok eden şeydi.
“Hep senin yanında olmak isterdim,biliyor musun?” “Neden?” “Çünkü dünyanın en iyi insanısın.Senin yanındayken kimse beni azarlamıyor ve GÜN IŞIĞININ YÜREĞİMİ MUTLULUKLA DOLDURDUĞUNU HİSSEDİYORUM.”
Sahip olduğumuz her şeyin ve sevdiğimiz herkesin bir gün yok olacağını asla unutmamalıyız.Bu hep aklımızda tutmamız ama karamsarlığa kapılmamamız gereken bir şeydir.Bir şeylerin kalıcı olmadığının farkında olmak bizi üzmemeli,anı ve etrafımızdakileri sevmemize yardımcı olmalıdır.