Reklam
Tekrar evdeki eşyalara göz gezdirdi. Ona ait değillerdi. Yaşadığı hayatın ona ait olmaması gibi.
Ansızın bu dünyada hiç yaşamamış olduğu hissine kapılması onu şaşırtmıştı. Bu doğruydu. Hiç hayatını yaşamamıştı. Hatırlayabildiği çocukluk döneminden beri
yaptığı tek şey sadece sabretmekti. İyi bir insan olduğuna inanmış ve inandığı gibi kimseye bir zararı da olmamıştı. Hep dürüsttü, kendi çapında başarılı olmuştu ve bir süre böyle devam edecekti. Ancak bu, anlaşılamaz bir durumdu. Çürüyen barakalar ve büyüyen otların önünde o, hiç yaşamamış küçük bir çocuktan ibaretti.
Bir öykü derlemesi olan kitap Sabahattin Ali'nin kitaptaki öykülerden bazılarına dair memnuniyetsizliğini belirttiği önsözle başlıyor. Yazar, iyiyi kötüden ayırma görevini de bize bıraktığı için özür diliyor. Bu önsözü okuduğumda Sabahattin Ali'nin kalemini sevdiğim için 'yok canım' deyip geçmiştim ama ilk iki öyküyü okuyunca cidden iyi-kötü seçimi yapmam gerekecek gibi hissettim. Çünkü ben saplantılı aşıklar üzerine yazılmış eserlerden ne kadar güzel yazılsa da keyif alan bir insan değilim ve bu iki öykü bu konu üzerineydi. Kitap 3 bölümden oluşuyor. 2 ve 3. bölümlerde toplumsal konuları ele alan öyküler ağırlıktaydı. Bu öyküleri daha ilgiyle okudum. Birçok öykü süregelen gerçeklerimizi bana hatırlattı ve bu gerçekleri yıllar önce edebiyatı kullanarak gözler önüne seren Sabahattin Ali'yi tekrar saygıyla anmama sebep oldu. Birkaç sayfadan ibaret öyküleri de en az romanları kadar okuma keyfi verdi. Sabahattin Ali'nin basılmış tüm eserlerini okumayı düşünüyordum hala düşünüyorum.
"Ne oldu bana böyle?" - diye kendi kendine sordu tekrar etrafına bakınan ve yürümeye koyulan Bay Golyadkin. Ama bu arada tüm benliğini yeni bir duygu kapladı: Hüzün dese hüzün değil, korku dese korku değil, garip bir duygu... tüm vücudu hummalı bir titremeye tutuldu. Dayanılmaz bir andı!
