Mihriban
@Mijrii
17 Temmuz
41 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Türkiye'de Ensest GerçeğiAraştırma-İnceleme
Kitabı aylar önce almıştım. Okumaya cesaret edemiyordum. Artık okumam gerektiğini düşünerek başladım ve okurken çok zorlandım. Yer yer gözlerim doldu. Bazı sayfaları beddua ederek okudum. İnsanın aklı mantığı vicdanı almıyor.
Görmeyenler, görmezden gelenler, kız çocuklarına, kardeşlerine, yeğenlerine, torunlarına sapkınlıkla yaklaşan babalar, abiler, dedeler, dayılar ve amcalar...
Her şeyi bilip susanlar ve bir şey olmaz diyen sözde aileler.
Medyaya yansıtılandan daha fazlası.
En rezil savunmalardan biri de "Yetiştirdiğiniz ağacın ilk meyvesini kendiniz mi yersiniz başkasına mı verirsiniz?" diyen insan müsvettesi.
Kitabı okuduktan sonra asla aynı kişi olamazsınız. Olmamalısınız da. Bu sapkınlıkların son bulmasını çok isterim lâkin imkansıza yakın bir istek.
Bu tarz kitaplar ve araştırmalar ile daha da bilinçlenip suskunluklarını belki de çığlıklarını duyarız.
Her sayfa bilinmezliğe açılan bir kapı gibi. Okurken şaşkınlık duygusu sarıyor insanı. Sonuna kadar kimin suçlu kimin masum olduğu konusunda merak içersinde kalıyor insan. Sahi ya şimdi kim suçlu kim masum?
O da okuyucunun hayata bakış açısına kalıyor.
*Kitap ile ilgili önemli noktalar hakkında bilgi içerir.*
Kitabı bitirene kadar aklımda iki soru vardı. Güldiyar ne gördü? Neden kimse yardım etmiyor? Kitap bittikten sonra bu sorularıma yanıt buldum lakin bir başka soru oluştu. Nereye kadar böyle devam edecek?
Güldiyar' ın ne gördüğüne gelecek olursak en büyük korkusuydu bence. Kendine bile söyleyemediği bir korku. Tüm insanların dipsiz kuyusu. Bence yazar Güldiyar' ın ne gördüğünü gizli tutarak okuyanları kendi iç dünyasını sorgulamaya itmiş. Benim en büyük korkum ne? Ben ne görsem canım pahasına susarım? Çünkü bizi esir eden asıl şey korkularımızın bilinmesidir.
