Defolu Kelebek
@Milennaa
Ve o siyah saçlarını kes yavaş yavaş...
O gece Mustafa karısının yanına yıllardır hissetmediği bir duyguyla yattı, onu soydu, bir zamanlar hayatının temel amacı, yaşamasını sağlayan sarhoş edici bir iksir gibi algıladığı ama neredeyse unutmaya başladığı o taze tenle eskisi gibi sevişti. Kadın biraz şaşkınlık, biraz da otuz yaşındaki bedeninin dizginleyemediği dişi tutkusuyla, erkeğin hasret kaldığı kokusunu içine çekti. Yıllar sonra ilk kez suçluluk hissetmeden hareket ediyor, kocasının dokunuşlarına rahatça karşılık veriyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mustafa al ver eden yüreğini sakinleştirmek için cıgaradan medet umdu. Ellerini kurulayıp bir cigara yaktı, dumanı efkârlı efkârlı içine çekerken yekeyi köye doğru kırdı.
İnsanlar ölünce toprağa gömülmeliydi, herkesin hakkıydı bu ama son zamanlarda haberlerde binlerce göçmenin mezarsız kaldığını, denizde yitip gittiğini okuyorlardı. En azından bu kadını mezarsız bırakmamalıydı.
Demek ki buraların ormanlarını kesip pıtrak gibi yazlık siteler yapan, otel diken, denizi dolduran, tepelerde maden arayan, dağları yaralayan şehirliler, denizimizi de elimizden alıyor diye düşündüler.
Deniz ekmek kapısı, deniz hayat, deniz sevgili, deniz zalim, deniz suskun, deniz sevecen, deniz öfkeli. Bazen acından öldürür balıkçıyı, bazen de verdikçe verir. Deniz her olta sallayana, her ağ atana teslim etmez kendini.