Defolu Kelebek
@Milennaa
Ve o siyah saçlarını kes yavaş yavaş...
Tanzimattan sonra ortaya çıkan değer kargaşasını kuşaklar arasındaki kopukluğu ve genel olarak Batılılaşmanın yol açtığı yozlaşmayı bize Naim Efendi'nin ailesi ve yakın çevresi üzerinden gösterir. Kuşaklar arası çatışma ve iletişim yoksunluğu, kişilerin bencilliklerini görürüz. Naim Efendi eski bir Osmanlı, damadı Servet Bey alafranga bir züppe, torunu Semiha alaycı, kimseyi dinlemeyen Batı heveslisi bir kadındır. Seniha tek yönlü bir karakter değil, bireyi olmaya çalışan karmaşık bir karakterdir. Roman boyunca bunun değişimini mücadelesini verir, bu yönüyle Tanzimat romanı Seniha Avrupa'da bir dönem yaşamış züppe bir tip olan Faik Bey'e ilgi duyar. Hakkı Celis ise daha soğukkanlı, şairene ruhlu, içine kapanık, Seniha'ya platonik aşık bir gençtir. Romanın sonlarına doğru Hakkı Celis subay olup savaşa katılır. Faik Bey'in kumar borcundan dolayı Seniha'dan borç istemesi, Seniha'nın gözünden düşürür, aşkını sorgulatır. Bu olaydan sonra Seniha durmadan değişir, geleneklere ve kültürüne iyice yozlaşmaya başlar. Hafif kadınlarla takılır ve Avrupa'ya kaçar. Döndükten sonra ailesi konaktan bir apartman dairesine taşınmıştır. Seniha sık sık davetler verir ve erkeklerle flörtleşir, burada karakterin çıkarcı davrandığını görürüz bazen masum bir tavır takınır bazen erotik. Seniha çok yönlü, karmaşık bir karakter. Onu rahatça çözemiyoruz, kişiliğindeki bilinmezlik, anlatımdaki tutarsızlık Hakkı Celis milli ideal sevdasına tutulur, bu değişen siyasi ortamın ve geleceğin Türkiyesi ve ulusudur. Tüm idealleri, değer yargıları değişir ama Seniha'da olduğu gibi bu süreci görmeyiz. Hakkı Celis eski ve yeni dünyayı değerlendirecek kadar bilinçlendiği zaman Seniha, Faik Bey, Naim Efendi, Sakine Hanım (çürümüş ve yozlaşmış zihinlerin) geleceğin Türkiye'sinde yeri olmadığını düşünür. Naim
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Tanzimat dönemi romanının doğduğu sancılı süreci yazar ve önde gelen eserlerini o dönemin bakış açısıyla incelemiştir.
Eserin adındaki "Baba" koruyucu ve yol gösterici bir figür olarak işlenmiştir. "Baba" Osmanlıdır. Batıya özenme, ahlaki çöküş, yanlış Batılılaşma, Baba eksikliği üzerinde verilir. Özellikle N.Kemal, A.Mithat, Samipaşazade eserlerini bu yönde kaleme almışlardır. "Oğul" ise o dönemin asi yazarlarıdır. Bu dönemde Beşir Fuad'ın pozitivist ve dine karşı olan fikirleri onu diğer yazarlar arasında ayrı bir konuma almıştır. Beşir Fuad'ın intihar edip, sürecini kaleme alması, edebiyat camiasında derin bir yankı oluşturmuştur. Bir diğer oğul ise Recaizade'dir. Yazdığı realist romanda kendi tezini çürütmeye çalışır.
Dönemin romanlarına geniş yer verilen bu kitap, Türk edebiyatında romanın doğuş sürecini merak edenler için çok kıymetli bir başucu kitabı olur.
M.Mungan'ın ele aldığı kısa öyküleri, okuduğum tüm öykülerden farklı. Kısa an'lardan, duygulardan yola çıkarak yazılmış. Hayatın anlamsızlığı, yarım kalan duygular, hiçsizlik, arayış vb. konularını süslemeden akıcı bir şekilde ele almış.
Bu hikayelerle Sabahattin Ali Türk hikâyeciliğini bambaşka bir boyuta taşımış. Yazdıklarıyla huzursuz oldum, acısını içimde hissettim. Romancılıkta gösterdiği başarıyı,hikayelerinde de sürdürmüş. Ege ve orta Anadolu'da geçen kısa hikayeler, toplumun yoksullarını ve aksayan yönlerini ele almış.
Bu kitapta, Ferit Edgü ve Tezer Özlü'nün İstanbul-Paris-Ankara ekseninde birbirlerine yazdığı mektuplar yer alır. Bu mektuplar da Tezer Özlü'nün varoluşsal sorunlar çektiği, kendini aradığı zor günlerde,onun yanında olan, onu çocuk yaşta tanıyan, yakın dostu, dert ortağı Ferit Edgü'ye tüm gerçekliğiyle duygularını yazmıştır. Sevdiği yazarlar, okuduğu kitaplar ve dinlediği müzikleri paylaşmıştır.Pavese ve Kafka hayranlığını kendi dilinden okuduğum için, kendimi şanslı hissediyorum. Tezer Özlü hayran olduğu, kendileriyle bütünleştiği ölü yazarların izinden gitmiştir.
