Milsanin Kitapları
@MilsanK
Önyargısız okumaya, kendini okudukları ve gördükleri ile ileri taşımayı amaç bilmiş kişi.
87 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Ruhunuzu verin. Bir yalana mı? Evet, eğer başkaları inanıyorsa! Kandırmacalara mı? Evet, eğer başkalarının buna ihtiyacı varsa. Kalleşliğe, hileye, suça mı? Evet! Kendi gözünüzde en aşağılık, en çirkin şeylere. O eşsiz küçük egonuza karşı bir tiksinti hissettiğiniz zaman, ancak o zaman benliğinizi gerçek barış anlamında silebilir, kendi ruhunuzu insanlığın o engin ruhluyla birleştirebilirdiniz. Özel bir egonun o daracık, tıkış tıkış deliği içinde’ başkalarını sevmeye yer yoktur. Boşalın ki doldurulabilesiniz.
Reklam
Tren penceresinden, bir an ortaya çıkan kentin ufuk çizgisine baktı. Akşam ışığı binaların ayrıntılarını silmişti. Her biri porselen mavisi renginde birer sütun olarak yükseliyor gibiydi. Bu renk gerçek şeylerin rengi değildi. Akşamın ve mesafenin rengiydi. Binaların yalnız silueti görülüyordu. Boş kalıplarmış da içlerinin doldurulmasını bekliyorlarmış gibi. Aradaki mesafe kenti daha yassı gösteriyordu. Kule gibi binalar, çevrelerindeki yassı alana göre, ölçeksiz dönecek kadar yüksek duruyordu. Kendi dünyalarındaydı onlar insanoğlunun akıl ettiği ve mümkün kıldığı şeyi göklere ilan ediyorlardı. Boş kalıplardı, evet ama insanoğlu öyle çok mesafe almıştı ki! Elbette daha ileride gidecekti. Gökyüzünün kenarındaki bu kent hem bir soru soruyor, hem de bir vaatte bulunuyordu.
