Rabia ;
Kendi kendini ebediyyen tekrar eden fakat mütemadiyen uzaklaşan bir şark melodisi !
Halbuki Osman ;
Garb’ın en muğlak bir senfonisi...
Binbir arzu binbir emel !
“”” Köşeleri o hiç sevmez . Dönerken insan asıl kendisini arkada bırakır, köşenin bu tarafında başka bir insan oluverir.
Fakat arkada bıraktığı “kendisi” de peşini bırakmaz .
Her köşe döndükçe bir yeni benlik.
En yenisi en önde , en eskisi en arkada .
Art Arda yürüyen bir sıra insan ... “””