Yeraltından Notlar'a,
Kitabı okumadan yıllar önce Engin Günaydın'ın başrol filmi olan Yeraltı'nı izlemiştim. Oradaki yemek masasında geçen diyaloglar kahramanın içsel sıkıntılarını özetliyor bir bakıma. Yeraltı bölümü felsefik bir dille anlatılmakta birlikte anı bölümü daha samimi bir dille anlatılmış. Aşağı görülme, kabullenilmeme, ait hissetmeme, yapay insan sahteciliği ve dalkavukluk gibi bir çok kavramın üzerinde düşünmemizi gerektiren bir yapıt bu.
Reklam
Okurken o kadar eğlendim o kadar keyif aldım ki... Deneme tadında yazılmış. Anlatım dili hafif argo fakat rahatsız etmiyor. 16 yaşındaki genç adamın okul hayatını, heyecanlarını, öfkelerini içinde bulunduğu süreci anlatmış. Asla sıkılmazsınız hatta kitabı bitirdikten sonra kendinizi yazarın diğer eserlerini incelerken bulursunuz.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Körlük
95 yılına göre iyi bir roman olarak seçilmesini o dönemin koşullarına, edebiyat zenginliğe baktığımda anlayabiliyorum, 98' te Nobel Edebiyat ödülü almasını da. Günümüz koşullarında değerlendirmem doğru olmasa da kurgu konu bakımından basit. Anlatım dili yer yer sıkıcı olmakla birlikte o dönem yazarına göre azımsanmayacak kadar da başarılı. Kitapta en ilgimi çeken nokta aksiyon tadında ilerlemesi. Bunun dışında tıbben bir geçerliliği olmayan, aniden ortaya çıkan körlüğün yine aniden ortadan kaybolması gibi mantık dışı, gerçeklikten uzak olmasını sevmedim. Zombi filmi tadında hayatta kalma mücadelesi veren bir grup insani izledim adeta. Beklentimin altında kaldı ne yazık ki.
Birbirine güvenmeyen bir grup elmas avcılarının, ortak bir amaçla bir araya gelmeleriyle başlıyor hikaye. Bu uğurda gerekirse birbirlerini öldürmeyi göze alarak elmasa sahip olmaya, hayatlarının sonuna kadar varlık içinde yaşamaya dair inançla çıkıyorlar bu yola. "Hepimiz aynı gemideyiz ve gemi her gün su alıyor" sözü bu roman için söylenmiş gibi. Çünkü hikayenin sonunda ne yazık ki ne elmas kalıyor ne de avcı. Ava giden avlanıyor..
Kuyucaklı (bahtsız) Yusuf'a1000Kitap
Kitabı okurken kah şaşırdım kah üzüldüm. Muazzez'in, öz abisi olmasa bile abisi bildiği birlikte büyüdüğü Yusuf ile evlenmesini yersiz buldum. Yani kitapta o kadar kahramanların adı geçiyorken ters köşe yaratmaya gerek var mıydı? Bunun dışında yazarın dili, üslubu şüphesiz çok iyi ona laf yok. Konu, olay örgüsü bazen beklediğim yönde gitmedi. Örnek olarak kitabın sonuna doğru hikaye kopuklaştı, sanki yarım kalmış gibi hissettirdi. Kuyucaklı Yusuf, hayatta sevdiği kişileri kaybettikten sonra tek başına atına atlayıp yeni bir hayata başlıyor, uzaklara gidiyor vs. Sanki o kötülüklerin intikamı tam alınmamış onca yaşananların ardından çekip gidinilmiş gibi izlenim veriyor. Haricinde diğer romanlarına nispeten bu romanda alıntı yapacak, etkileyici bir cümle göremedim. Sabahattin Ali'nin kitaplarında bir sıralama yapacak olsam üzülerek sona bu kitabı bırakırdım. (Sebebi tamamen olay örgüsü ve konu bütünlüğü yoksa anlatım, betimleme vs. güzel. Üstat hakkını helal et.)
Reklam