Damla
@Minik_Okur_Damla
Hayattan kitap okuyarak kaçan bir okur...
Lilith’in Gözyaşları Analiz.1000Kitap
Anna’nın basılı ilk kitabı ve benim de hevesle alarak okuduğum ilk kitabı Lilith’in Gözyaşları oldu. Sosyal medyada her ne kadar konusunun düşmandan aşka olduğunu görsem de “karanlık romantik” kategorisinde ki bir kitabın 600 sayfada ne anlatacağını nasıl akıp gideceğini merak ederek elime almıştım.
Konusu kısaca; Meira adındaki kadın ana karakterimizin, geçmişine dair hiçbir şey hatırlamayarak geçmişte herkesin bildiği en büyük düşmanı olan Uygar isimli erkek ana karakterimizin evinde esir olarak uyanması ve buna bağlı gerçekleşen olaylar. Geçmişten yaralar, düşmanlıklar, anılar ve aşklar.
Politika ve özellikle ırk, siyaset gibi konulara da bolca yer veriliyor kaldı ki kadın baş karakter bu çizgi arasında çokça arafta bir durumda.
Göz korkutan bir kitap gibi dursa da başlayınca sürükleyip kendiyle götürüyor. Tabii, bu içerisinde olay olduğundan değil bilakis 400 sayfa boyunca ne kaos ne olay ihtiyacınız karşılanıyor.
Bu demek değildir ki; 400 sayfa boyunca aşırı sıkılacaksınız, bıkacaksınız. Karakter analizleri, karakterlerin geçmişleri, düşünceleri bu sayfalarda tam bir şekilde kafanıza oturuyor. Ben kitabın fazla sayfa olmasını bu kitabın asıl linçlenen konusuyla rahatsız olmadığımı belirtmek isterim.
Kısaltılılabilir miydi?
Evet.
Ama aksi olduysa da bu tamamen yaprak israfı değildir. Yazarın karakterleri yeterli
bir şekilde anlamamız için bize verdiği bir avantajdır.
Karakterlerden Uygar ve Meira’nın düşmanlığı ve aralarındaki elektrik onların kararsızlık ve dengesizlikleri bir bir yansıtılıyor. Sorun, Meira’nın geçmişte Uygar’a hatırlamadan yaptığı ihanetin 600 sayfa boyunca ima edilmesi ama asla ne olduğunun söylenmemesi.
Bu konuda yazarın “Merak etsinler de diğer kitabı da okusunlar.” zihniyle bitirdiğini düşünüyorum.
Uygar’ın kendi kısımlarını okurken
Damla
Eleştirin öyle güzeldi ki kitabı okuma ve kitap hakkında bilgim olmaması konusunda bütün problemlerim ortadan kalktı diyebilirim. Ele alış biçimin çok güzel, dilin çok akıcı. Teşekkürler...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kendime 1 aydan kısa süre içinde 2 CoHo kitabı okumayı yasaklıyorum.
Bana zarar.
Psikolojime zarar.
Kalbime zarar.
Zor zaman kitabım olur diye ilk çıktığı anda aldığım ama popülaritesinden ve ağır bir spoiler yediğimden dolayı okumak istemedim, erteledim. Ta ki 
GuGi benim okuma listemi alt üst edene kadar.
Dediğim gibi kitabın genel hatlarını okuduğum bir incelemeden dolayı bildiğim için okumak istemiyordum. Ama çok merak ediyordum çünkü CoHo.
Alıntılar kalbimi çalıyor, deli gibi Atlası merak ediyordum, yorumuna gerçekten güvendiğim 
Smy GuGi ve @okumadanhayatmigecer arkadaşlarım da destekleyince okudum ve işte buradayım.
Küçükken psikolojik istismara uğradığım için Lilly de kendimi gördüm, annesinde ise annemi. Fakat Lilly kadar şanslı değildim ben. Ne bir Atlasım ne de kendime olan güvenim vardı. CoHo'nun annesi gibi benim annem de babamdan ayrıldı fakat her şey çok geç olduğunda, ben o evden gelinliğimle çıktıktan sonra, ben annemin acılarına şahit olduktan sonra.
O yüzden Lilly'i anlıyorum. Ben de evliyim ve benim de bir kızım var. Ve göğsümü gere gere söylüyorum ki benim de bir Atlasım, eşim, var. Geç bulduğum, acılarım bittikten sonra yolumun kesiştiği dağım var.
Verdiği her karar da haklıydı Lilly. Acılarını yaşadım, hissettim, yediği her darbe bana da indi. Gözlerimizin önünde yaşandı, her şeye şahit olduk ve ikimiz de hiç bir şey yapamadık annemize üzülmek dışında.
Ryle gibi insanlar var. Aramızda yaşıyorlar.
Lilly gibi çocuklar, insanlar var. Aramızda yaşıyorlar.
Atlas gibi insanlar var. Aramızda yaşıyorlar.
Atlas bu kitapta en gurur duyduğum karakter olabilir. Ne bir eksik ne bir fazla her davranışı ve her sözüyle 4/4 lük bir karakterdi. Hayran olunacak bir karakterdi...
Her yolun sonunda bir ışık, her denizin sonunda bir kıyı var. Yeter
GuGi benim okuma listemi alt üst edene kadar.
Dediğim gibi kitabın genel hatlarını okuduğum bir incelemeden dolayı bildiğim için okumak istemiyordum. Ama çok merak ediyordum çünkü CoHo.
Alıntılar kalbimi çalıyor, deli gibi Atlası merak ediyordum, yorumuna gerçekten güvendiğim Smy GuGi ve @okumadanhayatmigecer arkadaşlarım da destekleyince okudum ve işte buradayım.
Küçükken psikolojik istismara uğradığım için Lilly de kendimi gördüm, annesinde ise annemi. Fakat Lilly kadar şanslı değildim ben. Ne bir Atlasım ne de kendime olan güvenim vardı. CoHo'nun annesi gibi benim annem de babamdan ayrıldı fakat her şey çok geç olduğunda, ben o evden gelinliğimle çıktıktan sonra, ben annemin acılarına şahit olduktan sonra.
O yüzden Lilly'i anlıyorum. Ben de evliyim ve benim de bir kızım var. Ve göğsümü gere gere söylüyorum ki benim de bir Atlasım, eşim, var. Geç bulduğum, acılarım bittikten sonra yolumun kesiştiği dağım var.
Verdiği her karar da haklıydı Lilly. Acılarını yaşadım, hissettim, yediği her darbe bana da indi. Gözlerimizin önünde yaşandı, her şeye şahit olduk ve ikimiz de hiç bir şey yapamadık annemize üzülmek dışında.
Ryle gibi insanlar var. Aramızda yaşıyorlar.
Lilly gibi çocuklar, insanlar var. Aramızda yaşıyorlar.
Atlas gibi insanlar var. Aramızda yaşıyorlar.
Atlas bu kitapta en gurur duyduğum karakter olabilir. Ne bir eksik ne bir fazla her davranışı ve her sözüyle 4/4 lük bir karakterdi. Hayran olunacak bir karakterdi...
Her yolun sonunda bir ışık, her denizin sonunda bir kıyı var. Yeter
Damla
Hiç üşenmeden her satırını okudum ve fazlasıyla etkilendim. Umarım hayatın bundan sonra çok mutlu geçer. Kitaba başlama sebeplerimden en büyüğü artık sensin. Beni aydınlattığın için teşekkür ederim. Mutlu yıllar yaşaman dileğiyle...